Alın Bunu Bu Ağlıyor

                (Ponçikli Hayata Giriş 2)

   

   Ponçik doğduğunda hamileliğim boyunca çektiğim tüm sıkıntılar; mide bulantıları ağrılar vs geçecek ohh hoplayıp zıplayacağım en güzeli yüzüstü yatabileceğim gece boyu yirmi dakikada bir tuvalete taşınmak zorunda kalmayacağım oleeyyy 🙌 Zaten ilk doğduğunda minicik oluyorlar ağlamaz etmez bana iş çıkartmaz yattığı yerde yatar iki emzir yerine yatır sonra vur kafayı sen de yat hamileliğinde çektiğin uykusuz gecelerin acısını çıkar. Demiştim 🙄

 Evet komikmiş hatta trajikomik ama resmen bunlar geçiyordu beynimden. Hastanedeki ilk gecemde anladım ne kadar salakça hayaller kurduğumu. Kızım cahil misin hiç mi çevrende çocuk ağlamadı, bu kadar mı uzaktın çoluğa çocuğa ama ne bileyim yenidoğanlar küçük oluyor  küçük şeyler de sorun yaratmaz diye düşündüm. Üstelik ağlamayı bile bilmez sanıyordum nereden bilebilirdim ağlama üzerine master yapıp geleceğini 😔 

 Doğumdan sonra yanıma getirip  koydular ponçiği: _ neyse dursun o orda benim karnım aç döner möner söyleyin ölüyorum açlıktan.. herkesin tuhaf bakışları and hemşire: bugün bir şey yiyemezsin yani sulu şeyler sadece eheheh

 Salak yaa nasıl sinirlendim o kadar doğurmuşum döner benim hakkım sen nerden bileceksin tabi sen git kahveni iç umrunda mıyım ahh hemşire olmak vardı (sanki hemşire olsam aynı şeyleri yasamayacagim) derken tiz bir ağlama sesi alışık olmadığımız için önce anlamadik herkes birbirine bakıyo o ne bee senden mi geldi o ses yooo heee ponçiiiikk dogru ya onu unuttuk benim boğaz derdimden 🙈 yazıkk nesi var acaba diye düşünürken apar topar kucağımda buldum acıkmış  emzirmem gerekiyormuş tamam dedim susacaksa emzireyim ama ben de açım bilin yani hsjgsjsjsj.  Sustu susmasına ama bu seferde bırakmıyor yakamı yapıştı kaldı hani iki emzirip yatıracaktık off oynamıyorum ben yaa :( hayallerimin hiçbirini yaşayamıyorum şuan. Neyse doydu uyudu diye yerine yatırıyorlar yine ağlıyor yine veriyorlar bana az önce emzirdiğimi aç olmasının mümkün olmadığını söylesem de annem kayinvalidem hemşireler emzirmem için baskı yapiyorlar sanki ben aç değilim.

 Iki günüm aynı döngüyle geçti durdu. Derken eve geldik aynı şeyler fazlasıyla evde de devam etti bir farkla hastanede dikişlerimi bahane ederek çevremdekilere komutlar yağdırıyordum:_ aa ağlıyor alın bunu burdan bana verin kalkamıyorum, tamam doydu şimdi koyun yerine, üzerini örtün, emziği vermeye çalışın ilk gün verilmesi şartmış öyle okumuştum bla bla blaa.. Evde yük biraz daha uzerime bindi tabii. İlk 1 ayım bu çocuk aç emmek istiyor sen bunu yine bi emzirsen mi muhanbetinden öteye geçmedi.

 Öyle böyle derken ponçik 5 aylık oldu bile eski günleri düşünüp iç geçiriyorum aslında çok da sıkıcı değilmiş. Her dönemin kıymetini bilmeli insan(kamu spotu).😄